เจอดีตอนออกค่าย
สวัดดีคับผมมีเรื่องเล่าเกี่ยวกับค่ายอาสาพัฒนา เรื่องนี้เกิดขึ้นประมาณ 6 ปีแล้ว ผมได้ไปออกค่ายอาสากับทางโรงเรียนไปทั้งหมด 3 วัน 2 คืนที่จังหวัดโคราช พวกผมต้องไปพักแรมกันที่วัดแห่งหนึ่งไม่บอกชื่อวัดนะคับ พอไปถึงทางวัดก็จัดให้แยกกันนอนระหว่างนักศึกษาผู้ชายกับผู้หญิง ที่พักผู้หญิงเป็นศาลาอเนกประสงค์ประตูเป็นกระจกเลื่อนบานใหญ่ตัวห้องอยู่ทางมุมของศาลา ส่วนที่พักของผมอยู่ห่างออกไปประมาณ 500 เมตรเป็นศาลาไม่มีห้อง พอตกดึกพวกผมก็นั่งดื่มกันนิดหน่อยเพื่อนผมคนหนึ่งชื่อหนุ่มได้ปวดฉี่จึงชวนผมกับเพื่อนอีกคนหนึ่งไปห้องน้ำเพราะว่ากลัวผี แล้วห้องน้ำก็อยู่ไกลมากด้วย พอหนุ่มออกจากห้องน้ำ ผมกับเพื่อนอีกคนหนึ่งก็ปวดฉี่บ้างจึงเข้าห้องน้ำไปพอออกมาก็เห็นหนุ่มยืนตัวแข็ง ผมก็เข้าไปถามว่าเป็นอะไร หนุ่มบอกว่ากูไม่อยู่แล้วกูจะกลับบ้าน ผมก็บอกหนุ่มว่าใจเย็น ๆ มีอะไรก็บอกมา หนุ่มบอกว่าพวกมึงไม่เห็นหรอมันยืนค้ำศาลาที่เรานอนอยู่น่ะ พอพวกผมมองไปก็ไม่เห็นอะไร แล้วพวกผมก็พยายามทำให้หนุ่มกลับไปนอนจนได้ พอไปถึงที่พักทุกคนที่นั่นก็กำลังเก็บของเตรียมตัวนอน พอพวกผมนอนกัน แต่มีเพื่อนคนหนึ่งชื่อเต้เป็นคนที่ชอบแกล้งคนอื่นเค้ายังไม่นอน พอทุกคนหลับหมดเต้ก็นำปากกามาเขียนตามตัวเพื่อนแต่ยังไม่ทันได้เขียนก็ได้ยินเสียงผู้หญิงร้องไห้ แล้วเป็นไปไม่ได้ที่ว่าตรงนี้จะมีผู้หญิงอยู่ เต้เริ่มรู้สึกกลัวจึงกลับไปนอนที่ของตัวเองแล้วเอาผ้าห่มคลุมโปง(ผ้าห่มบางมาก)พอเต้เริ่มหลับตาก็ได้ยินเสียงผู้หญิงร้องไห้อีก แต่คราวนี้รู้สึกว่าอยู่บนหัวของตัวเองจึงลืมตาขึ้นเห็นผู้หญิงคนหนึ่งนั้งยอง ๆ ค้ำหัวของเต้แล้วร้องไห้อยู่ เต้รีบหลับตาแล้วสวดมนต์ไม่นานเสียงก็หายไป พอวันรุ่งขึ้นก็ได้ทำกิจกรรมของค่ายอาสาต่อประมาณตอนเที่ยงก็ได้มีรถของทางโรงเรียนมาส่งของ แล้วก็มีนักศึกษาผู้หญิงคนหนึ่งขอตัวกลับพร้อมกับรถส่งของเพราะเธอปวดท้องประจำเดือน พวกผมสนิทกับเธอก็เลยบอกเธอว่าถ้าถึงบ้านแล้วให้โทรมาบอกด้วยจะได้ไม่ต้องเป็นห่วง พอตกกลางคืนก็มีกิจกรรมรอบกองไฟ เวลาประมาณ 3 ทุ่มพวกผมเอะใจที่เพื่อนผู้หญิงทำไมไม่โทรมาบอกเลยดูที่โทรศัพท์มือถือปรากฏว่าไม่มีสัญญาณ ทางอาจาร์ยจึงให้ผมไปยืมโทรศัพท์ของเจ้าอาวาสโทรพอติดต่อได้พวกผมก็ไปยืนสูบบุหรี่อยู่ตรงที่พักผู้หญิง(ผมไปกัน 4 คน) กับเห็นว่ามีผู้หญิงอยู่คนหนึ่งยืนหันหลังอยู่ในห้องพัก พวกผมก็คุยกันว่าเป็นไปไม่ได้ที่อาจาร์ยจะปล่อยผู้หญิงกับมาที่พัก พอหันกับไปก็ไม่เห็นผู้หญิงคนนั้นแล้ว แต่พอมองไปอีกทีหนึ่งกับเห็นผู้หญิงคนเดิมมายืนอยู่นอกห้องตรงประตูกระจกเลื่อน ยืนหันข้างห่างจากพวกผมไม่กี่เมตร ผมเห็นเธออายุไม่น่าเกิน 27 ใส่ผ้าถุงกับเสื้อคอกระเช้า ค่อย ๆ เคลื่อนตัวออกไปข้างหน้าโดยที่ขาไม่ติดพื้นแล้วเคลื่อนตัวหายเข้าไปในกำแพงพวกผมก็ได้วิ่งหนีโดยไม่คิดชีวิตโดยไม่มองกลับไปข้างหลังอีก ผมก็ไม่ได้เล่าเหตุการณ์ที่เจอให้พวกผู้หญิงฟังกลัวพวกเธอไม่กล้านอนพออีกวันหนึ่งพวกผมจะกลับบ้านจึงไปลาเจ้าอาวาส แล้วก็เล่าเหตุการณ์ที่เจอให้เจ้าอาวาสฟัง แล้วก็ถามท่านว่าผู้หญิงคนนี้เป็นใคร ท่านได้แต่ยิ้มแล้วก็บอกว่าไม่มีอะไรหรอก แล้วพวกผมก็กลับอย่างมีปริศนา ทุกวันนี้พวกผมก็ไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนี้เป็นใคร