อาจารย์มาเยี่ยม
สวัสดีครับพี่ๆทีมงาน The Shock กว่าผมจะเจอเวบพี่เหนื่อยเหมือนกานงิงิ เริ่มเลยละกานนะครับ เมื่อปลายปี 2550 ผมและเพื่อนๆผมได้ไปบำเพ็ญประโยชน์(ชมรมค่ายอาสาอะครับ)ช่วยทำโรงอาหารให้กับโรงเรียนแห่งหนึ่งในจังหวัดบุรีรัมย์ แต่ว่าทางชมรมจะจัดไป2คณะ คณะแรกจะเป็นอาจารย์และพวกหัวหน้าชมรมที่เขาจะไปดูแลเกี่ยวกับที่พัก/ห้องน้ำอะครับเพราะที่นั่นค่อนข้างจะกันดานพอสมควร ส่วนคณะ2ก็จะเป็นพวกผมกะเพื่อนๆ ไปก็7วัน พอไปถึงที่นั่นพวกผมก็ยกของ(วัสดุอุปกรณ์ที่จะทำโรงอาหารเช่นพวกสี,จอบอะไรประมาณนี้อะครับ) และสิ่งที่ทำให้ผมงงเมื่อไปถึงก็คือ คำพูดของหัวหน้าชมรมที่พูดว่า “3วันก่อนที่พวกแกจะมายังไม่ได้นอนเลย” ผมก็เลยถามว่า”แล้วทำไมไม่นอนล่ะ” มันตอบกลับว่า “เดี๋ยวก็รู้” บ่ายวันนั้นผมก็จำคำพูดที่หัวหน้าชมรมพูดไว้ก็เลยไปถามชาวบ้านแถวนั้นว่าที่นี่มีอะไรหรือเปล่า ชาวบ้านบอกว่าโรงเรียนแห่งนี้มีอาจารย์อยู่คนนึงเขาเพื่งเสียไปและเขาก็สอนที่นี่และที่ๆเราจะไปนอนในคืนนี้ก็คือ”ห้องที่อาจารย์คนนี้สอนด้วย” ลืมบอกไปว่าที่นอนมันเป็นห้องเรียน(อนุบาลนะ)เป็นอาคารไม้2ชั้นข้างล่างมี2ห้องเรียนข้างบนมี2ห้องเรียนเหมือนกันพอนึกออกนะครับ ผู้ชายจะนอนข้างล่างส่วนผู้หญิงจะนอนข้างบน และคืนแรกพอผมกะเพื่อนกินข้าวเสร็จแล้วก็กลับกันไปนอน คืนแรกผมไม่เจออะไร แต่เพื่อนผมได้ยินเสียงลูกคิดเด็กคงนึกออกนะครับดีดทั้งคืน ผมก็เลยบอกมันว่าละเมอหรือป่าวมันบอกว่า “ข้านอนอยู่ข้างของเด็กเล่นแล้วลูกคิดมันก็อยู่บนหัวข้าถ้ามีคนมาเล่นก็ต้องเหยียบข้าแล้ว” ผมก็คิดดูเออจิงด้วย พอวันคืนที่สอง คืนนี้ล่ะครับเจอกันหมดทุกคน เสียงลูกคิดเจ้าเก่าเวลาเดิม และยิ่งไปกว่านั้นยังได้ยินเสียงเคาะประตูอีก และไม่ใช่ว่าจะได้ยินแค่คนสองคนแต่ได้ยินกันทั้งห้องโดยที่ข้างนอกไม่มีคนอยู่แล้วและอีกอย่างพวกผู้หญิงก็ไม่มีทางที่จะมาแกล้งเพราะพวกผู้หญิงก็เจอแบบนี้เหมือนกัน พอคืนที่สามอาจารย์ต้องซื้อดอกไม้ธูปเทียนให้กับนักศึกษาทุกคนเพื่อไหว้ขอขมาในคืนนี้พวกผมจึงนอนหลับได้สบายใจหน่อย(ยังระแวงอยู่) พอวันที่สี่พวกผมได้รับหน้าที่ทาสีแต่ว่าโครงมันยังไม่เสร็จก็เลยแอบไปหลับกัน(ตอนนั้นเที่ยงพอดี)พอหลับกันไปสักรู้สึกเหมือนว่าจะมีคนเดินอยู่บนชั้น2ของอาคารมันเป็นอาคารไม้อะครับมันดังแต่ว่าบนอาคารเขาห้ามใส่รองเท้าแต่ที่ได้ยินมันเป็นเสียงรองเท้าหนังและเดินแบบลากเท้า แต่ว่าผมก็ไม่แน่ใจอาจจะมีคนแกล้งหรือเปล่าก็เลยไม่สนใจ พอตกกลางคืนพวกผมก็พอจะรู้แล้วว่าคืนนี้ต้องเจออะไรก็คงเหมือนทุกคืนที่เจอมาแต่มันไม่ใช่อย่างที่คิดกันไว้พอพวกผมนอนกันไปสักพักผมกับเพื่อนผมอีก2คนก็ลุกขึ้นมาเหมือนกับว่านัดแต่ไม่ใช่อะครับผมได้กลิ่นแป้งเด็กและพวกเพื่อนผมก้ได้กลิ่นให้คิดเอานะครับคนบ้าอะไรจะมาทาแป้งตอนตี1และสิ่งที่ผมกับเพื่อนผมเห็นก็คือ “เงาคนเงาคนยืนอยู่หน้าประตู”แค่นั้นล่ะเพื่อนผมบอกเลย “เห้ยๆๆๆๆนอนๆๆๆๆๆๆ” ผมหลับตอนนอนแต่นอนไม่หลับเลยเงาดำๆนั้นมันติดตาผมจนจำขึ้นใจ แล้วพอเช้าผมก็เลยไปถามชาวบ้านว่า เคยเจอแบบที่ผมกะเพื่อนผมเจอกันบ้างไหม ชาวบ้านบอกว่าอาจารย์แกไม่ไปไหนหรอกเขาอยู่ที่นี่พวกลุงๆป้าๆก็เจอกันตอนขับมอเตอไซด์กลับบ้าน บางครั้งเขาก็มอง ผมกะเพื่อนผมขนลุกเลยคิดกันว่าเรามีดีทำไมเจอแบบนี้ด้วย(กลัวจริงๆครับ) คืนที่ห้าและคืนสุดท้ายก็เหมือนเดิมครับลูกคิดดีดเอง,เสียงเคาะประตู และยิ่งไปกว่านั้นคืนสุดท้ายเป็นคืนที่ทุกคนในห้องต้องไม่มีอันนอนเพราะว่าเสียงลูกคิดกับเสียงเคาะประตูดังตั้งแต่5ทุ่มยันตี1แล้วก็เงียบไปแต่ไม่หยุดแค่นั้นก็คือเสียงระนาดครับมาเป็นเพลงเลย และดังจนถึงประมาณตี3จึงเงียบไป พอเช้าวันกลับพวกผมก็มานั่งคิดกันว่าที่เราเจอกันมาแต่ละคืนนั้นมันอะไรกันแน่หรือว่าอาจารย์คนนั้นเขามาดูพวกเราทำโรงอาหาร ไม่เชื่ออย่าลบหลู่ ถ้าคุณไม่เจอกับตัวเองคุณไม่รู้หรอกว่ามันน่ากลัวขนาดไหน อาจจะยาวหน่อยต้องขออภัยมานะที่นี้ด้วยนะครับ แต่ที่เล่ามาทั้งหมดคือเรื่องจริง